Lina’s Autisme onderzoek #5

Stemmen in mijn hoofd

Ik ben gediagnosticeerd met Autisme Spectrum Stoornis (ASS; DMS V), en onderzoek eigenschappen die ik tegenkom, herken en wat die voor mij hebben betekent. Sommige karaktereigenschappen passen niet bij ASS en ik vermoed dat ik ook ADHD heb, net als mijn dochter.

Innerlijk conflict

Als kind had ik eens gehoord van mensen die stemmen in hun hoofd hoorden. Deze mensen waren gek. Ik was bang dat ik ook gek was, want ik hoorde continu commentaar in mijn hoofd over wat ik deed of dacht. Doordat ik zo in gesprek ben met mezelf kom ik soms niet toe aan iets daadwerkelijk doen of zeggen. In gezelschap van meer dan twee mensen luister ik wat er gezegd wordt en bedenk ik wat ik daarop wil zeggen, tegelijkertijd bedenk ik hoe ik dat het beste kan zeggen en wanneer. Tegen de tijd dat ik daar mee klaar ben, gaat het gesprek over iets heel anders. Als kind kreeg ik regelmatig de opmerking “spuit 11 geeft blubber” naar mijn hoofd. Omdat ik dan reageerde op iets wat al lang voorbij was. Dat werkt niet goed voor je zelfvertrouwen. Als tiener kon ik in discussies niet verwoorden wat ik ergens van vond, in mijn hoofd had ik zelf al een hele discussie over alle voors en tegens. Als ik het echt ergens niet over eens was en me niet kon verwoorden werd ik kwaad en ging slaan of liep boos weg, dan kreeg ik “je zit op de kast” om mijn oren, nog zo’n negatieve feedback. Na enige tijd heb ik me aangeleerd om mijn mening voor me te houden, al mijn gevoelens in te slikken en als twintiger had ik helemaal geen eigen mening meer. Ik vond inmiddels dat ik gewoon te dom was en anderen altijd gelijk hadden, ook al ging dat in mijn lijf tegen mijn gevoel in. Ik kon het toch niet verwoorden, ik kon mezelf niet uitdrukken. Wat ik wel kon was werken als research analist, daar was ik heel goed in en werd ik voor gewaardeerd.

Als die opgekropte frustratie hoopt zich op in mijn lijf, tot rond mijn dertigste ik opeens niet meer naar mijn werk kon lopen zonder kotsmisselijk te worden onderweg. Ik had mijn eerste depressie te pakken. Ik kreeg een psychotherapeute en ik was boos en defensief. Zij was geduldig en leerde mij dat ik een eigen mening mocht hebben en dat de eerste stap was: NEE zeggen. Ik zei dat ik geen goede argumenten kon formuleren en zij zei dat NEE voldoende was. Als al gevraagd werd waarom niet, dan kon ik zeggen: “Omdat ik het er niet mee eens ben.” Heel simpel, en zo’n openbaring. Het heeft nog een jaar of 30 geduurd, en nu kan ik zonder twijfel en schaamte NEE zeggen als ik voel dat ik het ergens niet mee eens ben of als ik ergens geen zin in heb.

Al zolang ik me herinner is er die innerlijke stem (strenge juf) die me jarenlang van negatief commentaar voorziet. Maar na jaren therapie, en vooral de IMDR sessies, is die stem wat minder aanwezig. Ik herken in ieder geval wanneer zij begint te beppen en ik snoer haar de mond. Ik heb nu een lieve juf die me heel vaak complimenteert met wat ik nu weer heb gedaan of gezegd. Zij voorziet met van positieve feedback.

Dus naast dat ik overweldigd kan worden door prikkels van buitenaf (ASS), loopt mijn hoofd ook nog eens over van gedachten (ADHD).