Niels’ verhalen, H2 Voorspel #1

2-9-2002 Wachten, wachten en nog meer wachten

Jasper en ik zijn al ruim 8 maanden aan het proberen zwanger te worden, maar elke keer ben ik hooguit 6 dagen over tijd. Zo, frustrerend dat wachten.

Maaike is begonnen op het Barlaeus gymnasium. Ze heeft er heel veel zin in want de introductiedag in juli was leuk geweest. De eerste schooldagen ben ik met haar meegegaan, het is een hele reis voor een tien jarige naar het centrum van Amsterdam. Lopen naar de metro, instappen op de 54, uitstappen op halte Weesperplein, naar de tram lopen, tram 7 of 10 nemen, op de halte Leidse plein uitstappen en dan binnendoor naar het tijdelijke gebouw van het Barlaeus in de Raamstraat. Het oude pand van het Barlaeus wordt verbouwd en voorlopig zitten ze in dit gebouw. De eerste week liep ik het laatste stuk mee, nu hoeft dat niet meer van Maaike dus pak ik op het Leidse plein tram 2 naar het Slotervaart ziekenhuis. Voor mij is het een half uur langer reizen dan normaal en ik heb het er graag voor over. We hebben Maaike ook een mobieltje gegeven. Zelf heb ik zo’n ding niet nodig en Jasper heeft er een omdat hij het van zijn werk heeft gekregen. We hebben onze telefoonnummers in Maaikes mobiel gezet zodat ze ons kan bereiken in geval van nood.

Toen ik een jaar of tien was ging ik voor taalles naar het Instituut Amsterdam vlak bij het Vondelpark in de Van Eeghenstraat. Toen moest ik vanuit Noord met bus 36 en daarna tram 1 uitstappen bij tramhalte Emmastraat, ook in mijn eentje de stad in, één keer per week. Papa haalde mij dan met de auto op vanuit zijn werk. Eén keer is hij dat vergeten en stond ik eindeloos op de tramhalte te wachten. Op een bepaald moment heb ik bij iemand aangebeld en gevraagd of ik naar huis mocht bellen. Dat mocht en papa was al thuis geweest en nu op weg om mij op te halen. Alles kwam dus goed, ook zonder mobieltje.

uit Lina’s dagboek 22-10-2002 1:03

Maaike barst uit haar voegen van het huiswerk, elke dag twee uur minimaal. En het leren gaat heel moeilijk. Is ze te jong, met haar 10 jaar op het gymnasium? Heeft ze dyslexie? Op school gaat ze bijles krijgen vanwege haar enorme hoeveelheid taalfouten,  spellingfouten. Ook haar concentratie en planning is erg moeilijk te bevatten. Daarom houden wij de planning van het huiswerk zeer strak in de hand. Elke dag samen de agenda nakijken en plannen wat er nodig is. Ze lijkt het wel goed te vinden, die sturing en ik kan me van vroeger herinneren dat ik dat wel gemist heb, huiswerkbegeleiding en controle.

Afgelopen week hadden we herfstvakantie en moest ze van ons ook elke dag twee uur huiswerk maken. Voornamelijk leren; Frans, Engels, Latijn en Nederlands. Woordjes stampen en vooral veel schrijven. Daarnaast een boekverslag schrijven en een Engels boek lezen; Boy van Roald Dahl. Als we het aan Maaike overlieten stelde ze alles uit tot het te laat was. Om onnodige stress bij ons allemaal te voorkomen hebben we haar op een strak schema gezet. Dat lijkt te helpen. Maar het lijkt er niet op dat ze het plannen en tijd indelen oppikt. We moeten haar steeds weer aan het werk zetten. En nu maar hopen dat het nog wat opgeleverd de komende weken. Er staan vier proefwerken op de planning. En de eerdere resultaten zijn beangstigend slecht.

Jasper zit net als ik thuis met RSI, nu al drie weken. Zou het kunnen komen dat we alle twee onder de stress zitten van het wachten op zwanger worden? Het legt wel een enorme druk op ons leven, al willen we dat niet.

Nu nog even iets leuks:

Sinds 30 november hebben we een poes in huis! Miesje, uit het asiel in Amsterdam West. Ze is erg kattig, zet haar nagels in de stoelen, wil nog wel eens met haar pootje slaan of happen, springt op tafel of het aanrecht, maar ze is vooral heel erg speels, gek en lief. Ze kan als een dolle door de kamer razen achter een propje papier aan of een touwtje, ze komt elke keer op schoot zitten spinnend en trappelend met haar pootjes, kan heel aandoenlijk chauwen naar de vogeltjes buiten. Als ik haar roept komt ze naar me toe en het propje papier brengt ze naar me terug als ze er mee is uitgespeeld en wil dat ik het weer weggooi. Ze is een heerlijke afleiding van het vervelende thuiszitten met RSI.

Ook Maaike is weg van Miesje. Ze liggen samen op bank tot Miesje er genoeg van heeft en dan haalt ze helaas nog wel eens uit.

 

Niels’ verhalen, H1 Afscheid groep 8 #1

Juni 2015: Niels is 10 jaar en maakt zich klaar voor de laatste schooldag.

Het is maandagochtend en Niels zit aan de keukentafel. Papa heeft net thee gezet en de boterhammen in de magnetron ontdooid. Het is de laatste schoolweek en vanavond is het afscheidsdiner en de musical met groep 8, leuk! Hij vind het spannend want hij mag keyboard spelen bij twee van de liedjes die ze gaan zingen. Vanmorgen is de generale repetitie en Niels zit te wippen op zijn stoel. “Ga recht zitten en smeer je brood” zegt papa. “Pap, denk je aan de spinazietaart?”, vraagt Niels. “Vanmiddag moet ik die meenemen voor het afscheidsdiner”. Niels is gek op Griekse spinazietaart. Hij heeft er wel twee weken om gezeurd, tegen alle bezwaren van zijn ouders in, want welk kind in groep 8 lust nou Griekse spinazietaart? Maar Niels wil niets anders en hij vind het niet erg om die spinazietaart alleen op te eten want nieuwe vreemde dingen van anderen lust hij toch niet. Bovendien, Madhu vindt het zeker lekker. Madhu is zijn klasgenoot en vooral niet zijn vriendinnetje, al denken zijn ouders dat wel, en Madhu heeft al vaker bij hem thuis meegegeten. Madhu kwam in groep zes bij Niels in de klas en vanaf het begin was het twee handen op één buik.  Ja, papa zal eerder thuiskomen vandaag en verse spinazietaart maken zodat Niels het mee kan nemen.

Mama is al lang vertrokken, ze heeft een inspectie in Noord Holland en heeft beloofd op tijd thuis te zijn voor de musical, ze heeft daar zelfs het concert van de Harmonie voor afgezegd. Mama heeft geholpen met kostuums maken en Niels vindt dat hij er super stoer uitziet met zijn musical kostuum. Ze spelen ‘Radio GoGo the Musical’ en Niels is een echte radio DJ met een stoer T-shirt met jasje én hij presenteert, in zijn ochtendprogramma ‘Stennis met Dennis’, een live act. Okay, hij heeft niet de hoofdrol, maar het live keyboard spelen maakt een hoop goed.

Het is half 5 en papa heeft de spinazietaart gemaakt. In een pizzadoos en pizza tasje blijft de taart recht hangen aan het brede stuur van zijn mountainbike. Voor de korte stukjes heeft Niels een mountainbike en voor het racen met papa een échte racefiets, die heeft hij grotendeels zelf bij elkaar gespaard door thuis klusjes te doen. “Pas je op met die tas aan het stuur, straks komt hij tussen je spaken en kan ik je met taart en al opvegen”, roept papa hem na. “Jahaa” zucht Niels voor zich uit, papa is over protective. Hij is natuurlijk wel een paar keer gevallen met de fiets maar nu heeft hij z’n nette kleren aan voor het afscheidsdiner en die heerlijke spinazietaart mee, hij kijkt heus wel uit.

Als hij bij de Tamboerijn aankomt is het al behoorlijk druk. Hij zet zijn fiets met de kabel vast aan de stalling, dat is zo langzamerhand wel routine geworden. Hoe vaak hij niet heeft moeten horen dat Maaike in twee jaar drie fietsen heeft laten stelen, “boring”. De tafels in de klas zijn in een vierkant gezet en staan al vol met eten, drinken, elektrische waxinelichtjes, slingers en versieringen. Dat hebben ze vanmiddag allemaal zelf klaargezet voordat ze naar huis mochten. Juf zei dat ze trots was op haar klas, dat ze haar zo goed hadden geholpen. Niels vind het fijn om de juf te helpen en de klas op te ruimen en ze is gewoon een hele toffe juf. Maaike heeft dezelfde juf in groep 8 gehad. Juf zegt dat hij niet op Maaike lijkt omdat Maaike vaak dingen vergat in de klas omdat ze weg droomde en nooit spontaan opruimde. Maar Maaike was wel beter in het helpen van andere kinderen met hun werk. “Zo heeft iedereen zijn kwaliteiten”, zegt de juf, “en Maaike kan zingen en jij kan keyboard spelen. Alle twee muzikaal op een eigen manier.”

– wordt vervolgd –

 

Introductie

Gezond eten #1 | salade

Als het even kan eet ik tijdens de lunch een gezonde salade. Vele variaties zijn mogelijk en ik struin de koelkast af wat ik kan vinden, mix van alles door elkaar en proef of het lekker is. Met behulp van de Eetmeter weet ik wat de voedingswaarde is.

Avocado Kip salade

  • 20 g pittenmix Jumbo, even roosteren in een koekenpannetje
  • 30 g pistache-notenmix, klein gehakt
  • 25 g ijsbergsla, kleingesneden
  • 1 avocado, in dit geval bijna overrijp, alleen de groene delen uitscheppen en gebruiken
  • 50 g kiprollade, vleeswaren in kleine blokjes gesneden
  • Balsamicoazijn en olijfolie

Energie 654 kcal; Vet 55 g; verzadigd vet 7 g; Eiwit 25 g; Koolhydraat 9,2 g; Vezels 9,5 g; zout 1 g;

Erg lekker!

Blog | Goede nachtrust met poespas

Het is 4 uur en ik ben in het logeerbed gaan liggen, het bed van Maaike, in een pyjama, met sokken aan, kussentje tussen mijn knieën, oordopje in en slaapmasker voor. Ik moet er eigenlijk wel om lachen; en dan te bedenken dat ik vroeger gewoon bloot in bed lag, naast Jasper, zonder al die poespas. Het is een vrij unieke situatie, dat wel, maar dan kan Jasper tenminste rustig doorslapen.

Mijn voeten wringen, ik lig te woelen want als ik op mijn zij lig krijg ik pijn aan mijn heupen, op mijn buik doet mijn nek zeer en als ik op mijn rug lig gaan mijn benen spastisch schokken. Allemaal uitingen van mijn fibromyalgie in stress situaties. En stress is er: morgen een sollicitatiegesprek bij mijn droombaan. Daarnaast heb ik honderd ideeën over mijn blog en ik moet een offerte opstellen als ZZP-er (voor het geval die baan niet door gaat). Allemaal heel fijn, leuk en spannend en dat uit zich dus in lichamelijk ongemak en tollende hersens.

Sinds mijn diagnose Autisme Spectrum Stoornis (ASS) in 2015 weet ik dat spanning zich moet uiten omdat ik anders ook psychische problemen krijg. Daarom heb ik er vrede mee dat ik van bed wissel en lig te woelen. Ik heb een paracetamol genomen en pas meditatie toe om mijn hoofd leeg te krijgen. En dan opeens een opvlieger, die zijn ook weer toegenomen de afgelopen nachten. Uiteindelijk val ik toch weer in slaap.

Als medicatie en meditatie helpt waarom dan al die andere poespas voor een goede nachtrust?

Na de diagnose ASS was er een onderzoekstraject naar mijn kwaliteiten als autist. Daar kwam uit dat ik extreem gevoelige zintuigen heb. Horen, zien, proeven, ruiken en voelen is hypersensitief.

  • Om minder overprikkeld te raken door geluid heb ik twee soorten oordopjes aangeschaft, -15dB voor de Harmonie, concerten en de bioscoop en een paar dopjes met volledige afsluiting voor het slapen. Ideaal om in slaap te vallen, want in bed lag ik altijd te luisteren naar de ademhaling van Jasper en ging ongewild in hetzelfde ritme mee ademen terwijl ik zelf een veel rustiger ademhaling heb.
  • In de logeerkamer is geen verduisteringsgordijn en als het te licht is draag nu een slaapmasker.
  • Als het raam niet open staat voor frisse lucht krijg ik het benauwd en vind ik het stinken.
  • Zachte gladde lakens en/of pyjama zijn ook een vereiste voor een goede nachtrust want ik krijg jeuk van grove en ruwe stoffen. Daarnaast vind ik het heerlijk om het dekbed lekker stevig om me heen te trekken.

Na de diagnose fibromyalgie eind 2017 herken ik klachten die daar mee te maken hebben:

  • Ik heb slechte doorbloeding van de extremiteiten: Kouwe klauwe en poten. Als ik naar bed ga met koude voeten val ik niet in slaap, dus in de winter draag ik sokken.
  • Ik ben überhaupt aan halve graad koeler dan Jasper, dus onder hetzelfde dekbed heb ik het koud en hij het warm. Daarom draag ik een pyjama of doe een extra fleece deken over mijn deel van het bed.
  • Een paar jaar geleden kreeg ik pijn in mijn knieën als ik op mijn zij lag met mijn knieën op elkaar hebben. Sindsdien heb ik een kussentje tussen mijn knieën, werkt perfect.
  • Ik heb last van restless legs en extra Magnesium voor het slapen gaan verminderd die klacht aanzienlijk.

Om de goede nachtrust te vervolmaken heb ik een avondritueel. Na het tandenpoetsen en omkleden ga ik naar mijn eigen kamertje om in mijn dagboek te schrijven, een kwartier mindfulness te doen en wat yoga ontspanningsoefeningen. Als ik vervolgens met alle poespas in mijn bed ga liggen ben ik in een paar minuten onder zeil. Ik slaap, met één plaspauze om 4 uur, lekker door tot ik de volgende ochtend om een uur of 7 weer fris en fruitig wakker word.

Welterusten allemaal!

Lina stelt zich voor

Ik ben Lina Weermolen, getrouwd met Jasper en moeder van Maaike en Niels. Ik ben geboren op 26 oktober 1964. Op mijn 50ste werd bij mij Autisme gediagnosticeerd. Ik zit nu al 4 jaar thuis, eerst herstellende van depressie en burn-out en nu als werkzoekende. Deze blogs zullen gaan over het dagelijks leven, mijn lang onontdekte hoogbegaafdheid, dyslexie, autisme en fibromyalgie en de respectievelijke diagnoses,  hobby’s, mijn familie, sollicitaties en wat er verder in mijn gedachten opkomt. Het kan in de vorm van dagboekfragmenten, autobiografisch, zowel non-fictie als verhalen.

Ik hoop lezers te inspireren, te helpen, te amuseren en emotie op te wekken. Graag lees ik je commentaar op mijn hersenspinsels. Als je mij wilt volgen klik dan op +Volg onderaan de site.